Paylaşımlar
  •  sakli_yuregim paylaştı:

    🍃🌼PAPATYANIN HİKAYESİ🌼🍃 Hayat sevgiyle başlar sevgiyi paylaşarak devam eder iyi niyetler güzel yürekler hayatınızdan eksik olmasın

    🍃🌼🍃🌼🍃🌼🍃🌼🍃🌼🍃🌼🍃Sevgisiz insan bir gün şans eseri bir çiçek bahçesinde bulmuş kendini, bahçedeki çiçekleri hiç düşünmeden ilerlemiş bir süre. Bir düzlüğün ortasında mola vermiş bir ara. Etrafına bakmış bir süre, hiç bir çiçek bir şey ifade etmemiş ona. Sonradan yıkılan bir ağaç görmüş ve onun yanında bir papatya. Papatya kendinden emin, o köşede yıkılan ağacın yanında çıkan rüzgara göğüs geriyormuş. Papatya o kadar güzelmiş ki. Sevgisiz insan sevgiyi tanımış. Buna şaşırmış. Alışamamış ne yapması gerektiğini bilememiş. Pek tabii bildiğini sanmış. Papatyayı sevmiş, rüzgar ona zarar vermesin diye araya girmiş oturmuş. Papatya bir süre tekrar dikleşmiş. Papatyanın zarar görmesinden öylesine korkuyormuş ki, böylesine bir güzelliğin sonsuza dek sürmesini o kadar çok istiyormuş ki. Papatyanın ellerine dokunduğu her an, onu hissettiği her an kendini dünyanın en mutlu insanı hissediyormuş. Sevgiyi öğrenen adam, gerek papatyayı korumak için gerekse ona olan hayranlığından dolayı papatyayı koparmayı ve yanına almayı istemiş. Onu bu bahçeden koparmak ona çok doğru gelmiş, çünkü onu yanında hep koruyabilecek hep sevebilecekmiş. Papatyayı hiç düşünmeden çekmiş, koparmaya çalışmış, papatya buna direnmiş, direnmiş. Seven adam anlayamamış bu direnci, daha da güçle yüklenmiş papatyaya. Aklı o zaman neredeymiş, kim bilir. Papatya gün geçtikçe solmuş, solmuş.
    Adamın gölgesi onu öyle bir kapıyormuş ki soluk almasını engelliyormuş. İşin garibi adam bunu görsede anlayamıyormuş, papatya soldukça üzerine daha çok titriyor, onu iyice kapıyormuş güneşten. Sevmeyi yanlış öğrenen adam, en sonunda dayanamamış ve papatyayı tüm gücüyle kendine çekmiş. Tüm dünyaya ne mutlu ve o adama ne mutlu ki, papatya herşeye rağmen direnebilmiş gücü kalmasa da. Ama bu direniş o kadar büyük bir güç gerektirmiş ki o herşeyden çok sevdiği papatya boynu bükük kalmış. Seven adam işte o noktada her şeyi görmüş ve anlamış, yaptığının acısı ona öyle bir üzmüş ki, sendeleyip yere düşmüş. Hayatında tanımadığı acıyı çekmiş adam. Hayatta kendini ilk defa haksız, ilk defa bencil, ilk defa küçük hissetmiş. Ağlamak para etmezmiş, üzülmekte, güneş hemen fayda da etmezmiş papatyaya. Sevmiş adam, bir çiçeğe nasıl davranması gerektiğini görmüş gözündeki perdeler kalkınca... Ağlayarak çiçeğin yanında durmuş, rüzgara karşı kendini siper etmiş yine ama çiçeği ne koparmaya çalışmış bir daha, ne de üzerinde gölge etmeye... Papatya tekrar mutlu bir şekilde bütün asilliğiyle ve gücüyle dimdik ayakta durana kadar bekleyecekmiş öylece, yakınında olacakmış çünkü çiçeğin ona ihtiyacı olacağı bir zaman olursa o da o anda çiçeğinin, papatyasının yanında olacakmış. Seven adam, papatya onu bir daha hiç sevmese bile, onu sonsuza dek sevecekmiş, çiçek isterse uzakta, çiçek isterse yakında... Çünkü seven adam için değerli olan tek şey varmış, o da çayırda tek başına ayakta durmaya çalışan eşi benzeri olmayan güzellikteki o tek papatya.


    🌼Hikayelerinin ikincisiydi .

    Androidden gönderildi.
    DİLEK VE TEMENNİLER | 07.09.2019 23:44:45
    7 beğenme

YORUMLAR



Yorum yapabilmek için Üye Olun ya da Giriş Yapın

İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR